Een drukke zaterdag op het parkeerterrein van de Lidl. Een vrouw in een roomkleurig mantelpakje opent met een voetbeweging de achterklep van haar nieuwe Kia EV3. Zij laadt haar winkelkarretje uit en rolt dat naast de auto op een lege parkeerplek. Die daarmee bezet is. Ze is een ‘main character’. Ze is de hoofdpersoon in haar eigen game, en alle andere mensen zijn onuitgediepte personages ter meerdere eer en glorie van haarzelf.
Ik zag dit in een filmpje dat langskwam en herkende het type meteen.
Ben ik ook een main character?
Ik wil door het bos wandelen waarheen ik maar wil, en als het donker wordt wil ik gewoon ergens gaan liggen pitten. Dit is verboden in Nederland.
Ten eerste het ‘wandelen waar je wilt’. Dat lijkt te kunnen, zolang je binnen de lijntjes blijft. Ik mag van de parkeerplaats van Natuurmonumenten over de rode route het Deelderwoud in, maar dat kan niet vanaf een veldweggetje vanuit Hoenderloo. Binnen het Deelderwoud mag ik niet van de rode route naar de groene route. Die groene begint bij een andere parkeerplaats, en de verbindende paden zijn niet toegankelijk. Als ik daarna vanaf de groene route naar de camping van Terlet wil, dan mag dat niet. Van de camping het zweefvliegveld op, om koffie te drinken bij het restaurant, mag ook niet. Ik moet langs een werkplaats met vliegtuigonderdelen. Het bordje zegt ‘levensgevaarlijk terrein’.
Al deze paden zijn op de kaart gewoon verbonden. Vaak loop ik op een pad, waar ik legaal mag lopen. Naast mij is een hoog hek, met daarachter, parallel, ook een pad waar ik op mag lopen. Ik vind dat ik van het ene legale pad naar het andere legale pad mag. Dat moet dan over dat hek.
Dan het tweede punt, ‘slapen waar je wilt’. Om te slapen heb ik ook een regel: uit zicht, uiteraard, en niet binnen een Nationaal Park. In rommelig, wat verwaarloosd productiebos. En: ik ben met de bivakzak, dus echt heel onopvallend. Denk ik.
Maakt deze zienswijze me een main character? Beetje wel he?
Liever denk ik dan even aan Herman Hesse, die in ‘De Wandeling’ vertelt dat hij burger en zwerver tegelijk wil zijn.
Ja!
De eerste nacht slaap ik bij Uddel in een akkerrand. Het is nat. Dat blíjft sukkelen in een bivakzak. Bij het eerste licht sta ik op, om kwart over zeven ben ik weg. Tien minuten later komt een wolf van links uit een akker, loopt voor me op het pad, kijkt even om, springt over het wildrooster en slaat dan strak rechtsaf het kroondomein in.
Hij of zij heeft ’s nachts door boerenland geschuimd en gaat rusten binnen de hekken. Hij laat zich niets gelegen liggen aan kadastrale grenzen, niet aan hekken, niet aan bordjes. En hij mag dwars over het Kroondomein.
De wolf is vlekkerig en nattig, maar beweegt zich alsof ie jogt langs het strand in Santa Monica, AirPods in, coole bril.
De wolf is een main character.
Een koning.















