O, ik ga altijd zó

Ik was vanmiddag bij de opening van een mooi nieuw wandelpad in het Groene Hart: het Hollandse IJsselpad. Een door vele instellingen mogelijk gemaakte route. Van elk stukje land dat in de route zou horen was alles uitgeplozen. Daarna is er ook nog een gids geschreven, die ook weer helemaal moet kloppen. De route zelf is meer dan logisch: langs de rivier. Iedereen snapt deze route, en zal ook niet af kunnen wijken.

Hoe anders is dat bij routes die wij zelf verzinnen. Een bekend fenomeen is de route vanaf huis naar een plek in de stad. Die wordt door de verschillende gezinsleden anders gedaan. "O, ik rij hier altijd zó", gevolgd door een willekeurige reden (minder verkeer, stoplichten, leuke straat, mooi fietspad etc). Zelfs kleine kinderen is dit fenomeen niet ontgaan. "Mama rijdt altijd de lange weg" zeiden mijn kinderen toen ik ze naar het zwembad bracht. Deed me goed. De routemaker in de gewone mensch is een gewoontedier.

Neem dit fenomeen bij jezelf waar en bekijk je woon-werk route. Een half jaar lang rij je hem hetzelfde, om plots om te schakelen op een route die deels parallel loopt, of een afslag eerder neemt. Die route komt je dan ineens als logischer voor. Nog gekker is het als je een route op de heenweg altijd zó rijdt, maar op de terugweg anders. Soms is dat veroorzaakt door een oversteek, stoplichten of eenrichtingsverkeer, maar vaak doe je het gewoon, zonder dwingende reden. Nooit kijk je er van op, tot je dat plots wel doet.

In Google Maps zie je een route van A naar B als een blauwpaarse lijn. Pak je die lijn ergens in het midden vast, dan krijg je een wit balletje, en kun je de lijn verslepen. Hij klikt zich vast in steeds een andere weg, met het witte balletje als 'via'-punt. Welke route-variant voelt goed, heeft je sympathie? Ratio? Welnee.

Tot slot van dit stukje kom ik weer uit bij de ultiem on-nutte bezigheid van het Schotse kaarten-turen. Zelfs als er niet eens sprake is van een in de werkelijkheid gelopen route doet het "O, maar ik ga altijd zó"-fenomeen zich voor. Al een paar maanden heb ik een route in gedachte die van de grocery store in Strontian (naamgever van het metaal Strontium) de berg Carn na Nathrach aandoet. 

Vorige week knipperde ik met mijn ogen en zag een route die ik altijd had afgewezen, ineens méér dan logisch worden. Heel raar dat ik altijd een andere route voor logisch en 'waar' aanzag. Sterker, dit is de route die straks, als ik in Strontian ben, nummer 1 zal zijn. Misschien zag iedereen 'm al, maar ik heb hem net ontdekt. Het spreekt voor zich dat ik het niet zal laten om straks tegen een andere wandelaar te zeggen "Hè? Loop jij zó? Ik loop altijd zó!".