Appreciation Society

Ik heb even geen trek om het over ontwerpen te hebben. Dat is werk. Nu de hobby: ook ontwerpen, maar dan van routes. Vaag, tijdrovend en niet nuttig. Fijn dus.

Voorjaar 2012 maak ik een wandeling in Schotland. De zestiende, gok ik. Mijn alledaagse behoefte aan wat escapisme wordt vervult door staren naar 1:50.000 kaarten van Schotland, of een bezoek aan de website Walkhighlands. In het digitale kaartenmateriaal daar, kun je inzoomen tot 1:25.000. Al dat getuur op de kaart dient maar één doel: het ontwerp van een route voor de wandeling van 2012. En ontsnappen, natuurlijk.

Harde wind op Sgurr nan Eugallt, kijkend naar Ladhar Bheinn

Routeontwerp

Een wandelroute bedenken is erg leuk. Het levert in potentie een karrevracht aan werk op om alle mogelijkheden die er zijn, af te vinken. Schotland is bedekt met een web aan mogelijke routes. Geen paden, maar mogelijke routes. Over de toppen, langs de bergruggen, door de glens, over de passen, langs oevers. Net als een gewone ontwerper zoek ik de beperkingen en werk van daaruit aan een invulling. De eerste beperking is aankomst en vertrek. Mijn tocht begint op een plek waar ik makkelijk kan komen vanuit Nederland, en eindigt op een plek vanwaar ik snel terug kan naar huis. Daartussen ligt een slingerende lijn van negen dagen lopen. Ik wil geen negen dagen eten tillen, dus er zijn nog twee punten nodig waar ik eten kan kopen. Dat kan bepaald niet overal in de Highlands.

Knopen

Er zijn nu vier knopen: start, bevoorrading 1 en 2, en finish. Al deze tijd speelt er een verlanglijstje in mijn achterhoofd: welke plekken of bergtoppen wil ik bezoeken? In het prilste stadium van het ontwerp leidt dit tot een bizarre tocht, die alle mogelijke toppen aandoet. Later realiseer ik me dat 2.000 meter klimmen en 30km lopen per dag ondoenlijk is, en lees ik in mijn oude verslagen wat realistisch is: 1.000 meter klimmen met volle rugzak, of 2.000 meter zonder, dat is 9 dagen vol te houden. Afstand 20km, heel soms 28, 29km (daar doe je in Schotland 10 uur over). Goed. Naast de bevoorradingsknopen zijn er 8 of 9 slaapplaatsen nodig (ik kampeer wild) en zijn er 15 of 20 bergtoppen waar ik wel naartoe wil.

Terugkrabbelen

Inmiddels ben ik zover dat ik echte, haalbare, routedelen kan optekenen. Hier en daar een klassieke berg (Ben Cruachan) of een rare eend in de bijt (Carn na Nathrach). Nu eens langs een bekend doorgaand pad, dan weer kruip-door-sluip-door. Met twee leuke vondsten: de oversteek van Loch Etive bij Bonawe en de oversteek van Loch Linnhe tussen Port Appin en Kingairloch. Die laatste heeft me veel moeite gekost. Na eindeloos speuren en zelfs mailen met bootverhuurders vond ik een man die mij wist te vertellen dat er een zalmfarm is in Kingairloch, waarvan de arbeiders iedere ochtend met een boot vanuit de marina bij North Dallens komen varen. 

Inzoomen

Je kunt heel ver gaan op internet, met voorbereiden/voorpret. Inzoomen tot 1:25.000 okee, maar er zijn ook nog foto's van elke vierkante kilometer Schotland op www.geograph.co.uk . Ziet een helling er op de kaart te steil uit, dan zoek je een foto, liefst eentje uit het juiste jaargetijde, en kun je een inschatting maken. Het forum op Walkhighlands biedt ook vaak uitkomst. Tal van wandelingen zijn beschreven, inclusief kaart met route en foto's. Een paar leden bezoeken minder populaire bergen, en daar haak ik aan. Zo las ik deze week een rapport over een bezoek aan Sgurr nan Eugallt, een nogal afgelegen berg, die ook niet zoveel bezoek trekt. Een lid gebruikte de frase "And I'm jumping on the bandwagon - Sgurr nan Eugallt appreciation society - terrific hill and viewpoint" en ha, daar had hij het te pakken. Snob-appeal. Nee, wij beklimmen geen platgetreden bergen, wij zijn van de Sgurr nan Eugallt Appreciation Society. Daar wil ik als buitenstaander ook wel toe gerekend worden, dus ik voegde twee foto's toe van mijn beklimming van de heuvel in 1998. Vanuit het zuidoosten, voor de liefhebber. Ach, waar je al niet denkt je status aan te ontlenen.

Jaja, ben er op geweest!

Reality check

Mja, ik weet al hoe het gaat in maart 2012: ik kom met optimistische grijns aanzetten, en wordt door het Schotse weer en de bergen eendrachtig op mijn plaats gezet. Heerlijk. De knokpartij met het weer en de heuvels gaat je alleen goed af als je behendig, en improviserend, de slimste route met de beste timing kiest. Ik zorg nu, deze weken, in Haarlem, dat ik die route straks weet te vinden. Langdurig voorbereiden en dan alles vergeten, maar in de barre werkelijkheid wel naar de juiste oplossing kunnen grijpen.